İş Günü Hesaplama

Toplam takvim gününden önce hafta sonları, sonra hafta içine denk gelen resmî tatiller düşülür. Örneğin 20-31 Temmuz 2026 arası 12 takvim günüdür; bu aralıkta 25-26 Temmuz hafta sonuna denk geldiği için 2 gün düşülür ve geriye 10 iş günü kalır. Elle hesaplarken en sık yapılan hata, hafta sonuna denk gelen resmî tatili ayrıca düşmektir; bu, aynı günü iki kez saymak olur ve sonucu olduğundan az gösterir. Bu araç iki durumu ayrı ayrı raporlar.

Türkiye mevzuatında böyle bir telafi öngörülmemiştir. 2429 sayılı kanun tatil günlerini tarih olarak belirler; o tarihin haftanın hangi gününe denk geldiğine bakılmaz. İngiltere'deki bank holiday uygulamasında tatil hafta sonuna gelirse ertesi Pazartesi ikame edilir, Türkiye'de böyle bir kural yoktur. Bunun pratik sonucu, bazı yılların diğerlerinden belirgin şekilde daha az tatil sunmasıdır: 2026'da 14 tam gün tatilin 4'ü hafta sonuna denk gelir (21-22 Mart Ramazan Bayramı'nın 2. ve 3. günü, 30 Mayıs Kurban Bayramı'nın 4. günü ve 30 Ağustos Zafer Bayramı), yani o yıl fiilen 4 tatil günü kaybedilmektedir.

Tam gün olarak 14 gün resmî tatil vardır: 1 Ocak Yılbaşı, 20-22 Mart Ramazan Bayramı (3 gün), 23 Nisan, 1 Mayıs, 19 Mayıs, 27-30 Mayıs Kurban Bayramı (4 gün), 15 Temmuz, 30 Ağustos ve 29 Ekim. Bunlara ek olarak üç yarım gün vardır: 28 Ekim öğleden sonrası ile iki bayramın arefe günlerinin öğleden sonrası. Ancak 14 günün tamamı iş gününe denk gelmez; 2026'da 30 Ağustos Pazar'a, Kurban Bayramı'nın son günü Cumartesi'ye ve Ramazan Bayramı'nın iki günü hafta sonuna rastlar.

Başlangıç günü sayılmaz; sayım ertesi iş gününden başlar ve hafta sonlarıyla resmî tatiller atlanarak istenen sayıya ulaşılır. Örneğin 22 Temmuz 2026 Çarşamba gününe 5 iş günü eklenirse sonuç 29 Temmuz Çarşamba olur; arada 25-26 Temmuz hafta sonu atlanmıştır. Başlangıç gününün sayılmaması hukuki bir kuraldır: 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu md. 92'ye göre süre, tebliğ edildiği günü izleyen günden itibaren işlemeye başlar.

Bu araçta düşülmez, çünkü arefe günleri tam gün tatil değildir; yalnızca öğleden sonrası tatildir ve sabah fiilen çalışılır. 2429 sayılı kanun arefe gününü tam gün tatil olarak saymaz. Uygulamada birçok kurum idari izin vererek arefeyi tam güne çıkarır, ancak bu kanuni bir hak değil kurum kararıdır. Aynı durum 28 Ekim için de geçerlidir: Cumhuriyet Bayramı 28 Ekim saat 13:00'te başlar, yani o gün yarım gündür.

4857 sayılı İş Kanunu md. 56'ya göre yıllık ücretli izin süresine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmaz, yani izin süresine eklenir. Pratikte bu, iznin iş günü esasına yaklaştığı anlamına gelir: 14 gün izin kullanan bir çalışanın izni, araya giren hafta sonları ve resmî tatiller nedeniyle takvimde daha uzun bir aralığa yayılır. İzin hak edişinizi ve kalan bakiyenizi yıllık izin hesaplama aracıyla ayrıca hesaplayabilirsiniz.

Kural olarak takvim günüdür. Mevzuatta sadece "gün" yazıyorsa takvim günü anlaşılır; iş günü sayımı ancak metinde açıkça "iş günü" ifadesi geçiyorsa uygulanır. Bu ayrım pratikte büyük fark yaratır: 15 takvim günü yaklaşık 11 iş günüdür. Ayrıca 6100 sayılı kanun md. 92'ye göre sürenin son günü resmî tatile rastlarsa, süre tatili izleyen ilk iş gününün çalışma saati sonunda biter. Hangi sürenin hangi esasa tabi olduğunu ilgili mevzuattan teyit etmek gerekir.

Evet, değişir. Bu araç Türkiye'deki yaygın uygulamayı esas alarak Cumartesi ve Pazar'ı hafta sonu kabul eder. Cumartesi tam veya yarım gün çalışılan iş yerlerinde gerçek iş günü sayısı daha yüksek olacaktır. 4857 sayılı İş Kanunu haftalık çalışma süresini 45 saat olarak belirler ve bunun günlere bölünmesini iş yerine bırakır; hafta tatilinin Pazar olması zorunlu değildir, yalmzca haftada bir gün kesintisiz 24 saat dinlenme verilmesi zorunludur.